CeeBee

zondag 10 oktober 2010

home alone

Ooit schreef ik iedere dag een stukje. Toen eens in de week. En daarna iedere maand. En toen nooit meer.

Ik was druk. Daar kwam het door.
En een kind. Daar kwam het door.
En een eigen zaak. Daar kwam het door.

Maar nee hoor, daar kwam het niet door. Want ik weet het nu: ik ben zelden alleen thuis. En áls ik alleen thuis ben, dan moet ik zus of zo. Of dan ben ik zo moe, dat alleen 'op de bank liggen' nog een optie is.

Nu ben ik al 2 uur alleen thuis. Zonder iets te doen. En ik ben niet moe. En dan plaats je dus als vanzelf een blogje.

Het is wat.

En zo ziet Eva er tegenwoordig uit



.

maandag 8 maart 2010

kindje ziek, moeder misselijk van de zorgen

Ik geloof niet dat er nog iemand op mijn stukjes zit te wachten. Langzaam maar zeker zal ik uit de meeste rss-lijstjes wel zijn geschrapt. En dat snap ik best, want iemand die zelden schrijft, verdient het ook niet om gevolgd te worden. En dus wordt het toch een soort van dagboek. En daar kan ik best mee leven.

Maar goed. Misschien wil die ene lezer wel weten hoe het met mij gaat? In dat geval: het gaat allemaal prima. De zaak draait goed, met ons gaat het goed en met Eva gaat het - weer - goed. Want ze was ziek, of beter gezegd: misselijk. Flesjes kwamen er projectiel-gewijs weer uit, fruithapjes bliefde de dame niet en warm eten hoefde ik al helemaal niet te proberen. Het ging van kwaad tot erger, tot ze uiteindelijk helemaal niets meer dronk, zelfs geen diksap.

En dan kun je mij dus opvegen. Want ik at niet van de zorgen, ik dronk niet van de zorgen en ik sliep niet van de zorgen. "Wat is er nou toch met je", fluisterde ik in het oor van mijn meisje, terwijl ik haar wiegde alsof ze een pasgeboren baby was. "Je moet toch wat drinken"..... Maar het hielp allemaal niets. En als ze al iets dronk, kwam het er vroeg of later toch weer uit.

Tot gisteravond. Toen bleef de diksap en de waterige melk binnen. En ging ze tevreden slapen, voor het eerst in twee dagen. En toen besefte ik dat mijn levensgeluk inmiddels direct afhankelijk is van het welzijn van mijn kind. Zoiets weet je ook pas als je moeder bent.

N.B. Mocht u denken: dan ga je toch naar de huisarts. Dat deden we uiteraard. Verder hadden we een hotline met de doktersassistente. Dan weet u dat, dat ik niet zomaar zelf wat ga uitproberen of denk: "het komt wel goed".

dinsdag 15 december 2009

12 december 2009

Een paar maanden geleden bedacht ik dat ik een feest wilde geven. Gewoon, voor iedereen die ons lief was. Om te vieren dat we waren verhuisd, dat de verbouwing succesvol was afgerond, dat ik een eigen zaak was gestart en uiteraard dat The Diva Herself was geboren.

De oorspronkelijke gastenlijst bestond uit de 20 dierbaren die we normaliter een kerstkaart sturen, maar al snel was het vijfdubbele gehaald. Want zou het niet leuk zijn om ook mijn pufclub uit te nodigen? En onze collega's? En mijn jaarclub? En de schoonmaakster, dat was toch ook een aardige mevrouw? En Oma Joke - de gastouder - mocht toch ook niet ontbreken, net zomin als de aannemer en de onderaannemer die al dat prachtig werk hadden geleverd. U begrijpt het al, we gingen los.

Uiteindelijk verstuurden we zo'n 60 uitnodigingen en daarmee nodigden we een kleine 100 mensen uit. En toen begon het bange wachten, waarbij we enerzijds hoopten dat een aantal zou afzeggen en we anderzijds vreesden dat teveel mensen dat zouden doen. Uiteindelijk zegden 60 mensen toe te komen en die kwamen allemaal ook. Allemaal tegelijk, zodat je met niemand spreekt, cadeautjes maar half uitpakt en eigenlijk meer als portier dienstdoet.

En zo kon het gebeuren dat ik halverwege de avond zachtjes zuchtte: "en waarom vond ik dit nu zo'n leuk idee?". Het antwoord kwam later, toen uiteindelijk iedereen binnen was en ik onbekenden met elkaar zag lachen. En uiteraard vanwege de voortdurende stroom complimentjes die ik voor zaak, woning en dochter mocht incasseren.

N.B. Ca, Cy en K.: super bedankt voor jullie hulp. Jullie zijn lief.

woensdag 21 oktober 2009

laconiek

Ik ben een laconieke moeder. Ik raak niet zo heel snel in paniek en ik denk vrijwel altijd: "ach, het zal wel goed komen". En dat komt het meestal dan ook.

Vandaag bekroop me voor het eerst een paniekgevoel. Eva heeft namelijk sinds kort belachelijk veel poepluiers op een dag. Een stuk of 5. En voor wie geen moeder is: dat is Echt Hartstikke Veel, zelfs als je flesvoeding geeft. Ik maakte me er niet echt zorgen over. Het leek me namelijk geen diarree en daarbij was ze nog steeds blij en alert. En tot slot dronk ze ook nog gewoon prima. En juist in dat laatste is nu verandering gekomen, omdat ze zowel de fles van 12.00 uur als de fles van 20.00 uur slechts voor de helft heeft opgedronken.

Maar goed, de andere flesjes dronk ze wel gewoon op, ze lijkt me niet uitgdroogd en ze is nog steeds blij en alert. Het komt allemaal wel goed. Ook deze keer.

woensdag 7 oktober 2009

verbouwing

Uiteraard is de komst van Eva de grootste verandering in ons leven. Maar naast de aanwezigheid van onze Grande Dame, is De Verbouwing de tweede mijlpaal van 2009. Of de derde, als je de start van een eigen zaak in een ver verleden - januari - meetelt. We zijn namelijk aan het verbouwen. Of eigenlijk hebben we heel veel mensen ingehuurd om voor ons te verbouwen.

Op 31 augustus jl. begon de grote pret. Vijf weken stampten o.a. een aannemer en een onderaannemer met hun grote werkmanschoenen door het huis. Vijf weken lang bestond de tuin uit een grote bouwplaats. Twee weken lang bivakkeerden we op onze slaapkamer en drie weken aten we uitsluitend boterhammen, magnetronmaaltijden of haalden we chinees of patat. En dan heb ik nog niet eens over de hink-stap-sprong die we soms moesten doen om van de woonkamer op de trap te komen, ons tijdelijke keukentje van 1,5 m2 zonder warm water of het feit dat kleine babies niet zo heel goed tegen herrie, stank en stof kunnen.

Maar vandaag is dan de apotheose. Vandaag stampen er voor het laatst mannen door ons huis. Vandaag komt aan de verbouwing eindelijk een eind. Vandaag wordt namelijk de keuken geplaatst en keert de rust langzaam terug in huize Bee.

N.B. Als je "SOS-verbouwing"of soortgelijke programma's ziet zou je denken dat alle aannemers malafide zijn. Maar dat is niet zo. Zowel onze aannemer als de onderaannemer waren top. Maar ik zal ze niet missen als ze weg zijn.

maandag 14 september 2009

ziek

Afgelopen weekend was B. een weekendje weg. Zeilen, met vrienden. Alhoewel ik er lichtjes tegen opzag om een lang weekend alleen voor Eva te zorgen, gunde ik het hem van harte. Ik zou immers ook wel weer eens een weekendje met vrienden weggaan en dan zou hij ook zonder mopperen het front bewaken. Voor wat hoort wat. En zo ging ik dan ook goedgemutst het weekend in, een weekendje moederen. Alles ging goed totdat ik zaterdagavond ziek werd. En dan niet jeetje-ik-voel-me-niet-zo-lekker, maar echt Godvergeten Hondsberoerd. Ziek als in de zin van: "ik hang boven de pleepot , maar weet niet goed welke kant voorrang heeft". Zo ziek.

En dan ben je dus alleen thuis.
Met een baby van drie maanden.
Die d'r aandacht, knuffels en flesjes wil;
En dan baal je dat je vriend in Friesland zit. 2.5 uur ver weg.
Dan baal je dat je ouders in Maastricht wonen. Eveneens 2,5 uur ver weg.
En dan baal je nog het meest dat de ouders van je vriend - die ik in alle andere gevallen zonder nadenken had gebeld - die nacht op vakantie gaan.

Terwijl ik daar boven die pleepot hing, overdacht ik mijn opties. Welke vrienden zou ik deze enorme gunst vragen? Wie kon ik op een zaterdagavond opzadelen met een kleine baby? Het antwoord kwam snel en hard: niemand.* Ik wilde niemand lastig vallen en dus belde ik B. En brak daarmee willens en wetens zijn mannenweekend af.

U begrijpt dat ik me vreselijk schuldig voelde. Maar gelukkig duurde dat gevoel maar tot 7 uur vanavond. Toen werd B. namelijk ziek. En dan niet jeetje-ik-voel-me-niet-zo-lekker, maar echt Godvergeten Hondsberoerd. Met een klein stemmetje kwam zojuist uit een grote stapel dekbed:

"ik snap nu wel waarom je mij zaterdag belde".




* Alhoewel iedereen natuurlijk achteraf zei dat ik wel degelijk had moeten/kunnen/mogen bellen. Maar toch he, dat doe je niet zo snel.

zaterdag 29 augustus 2009

Dus

Het is weer voorbij die mooie zomer. 2009 zal voor altijd het jaar zijn dat onze prachtige dochter werd geboren en de zomer die we in onze tuin doorbrachten. Een zomer vol bezoek aan onze luxe tuinset. Een zomer vol rosé (het mag weer!), sigaretten (ook!) en ontelbare sardientjes op onze waanzinnige buitenkeuken. Maar nog meer een zomer waarin we wenden aan onze Grande Dame. Het valt me nu nog moeilijk voor te stellen dat ik ooit aarzelde bij het verschonen van een luier, dat ik moeite had met het wurmen van haar armpje door een mouwsgat, dat ik in paniek raakte als ze zich verslikte in haar melk en dat ik een nachtrust van 6 aaneengesloten uren ooit een 'gebroken nacht' noemde.

Ach ja, alles went. Behalve haar grote lach, die went nooit. Ik krijg er nog altijd kippevel van.

vrijdag 10 juli 2009

MJ

Een bevalling doet rare dingen met je. Niet alleen schiet je als vanzelf in de moedermodus, maar ook duik je onmiddellijk in een zelfgekozen cocon van luiers, spuugdoekjes en een bij te houden administratie van poep -en plasluiers. Een cocon waarin je de rest van de wereld buitensluit.

Zo wist ik bijvoorbeeld nog net dat Michael Jackson was overleden, maar had ik nagelaten te doen wat ik normaliter in zo'n geval zou doen: al zijn videoclips op Youtube bekijken en de krant uitpluizen naar het hoe en waarom van zijn overlijden. Nu las ik de voorpagina van de krant, riep naar B. dat de beste man dood was en keerde op mijn schreden terug naar mijn cocon.

Inmiddels laat ik de wereld langzaam binnen. De TV staat weer aan, de krant wordtgelezen en ik heb alsnog alle MJ-clips op Youtube bekeken. Zo ben ik dan ook wel weer.

En dan toch nog maar even een foto van de kleine. Gewoon, omdat trotse moeders dat doen: anderen lastig vallen met foto's van hun kroost. Ik heb ze nog nét niet in mijn portemonnee zitten, maar dat zal niet lang meer duren.

vrijdag 3 juli 2009

Eva

Ik was geen geboren moeder. Nooit hing ik kirrend boven andermans kinderwagen en pasgeboren babies wilde ik al helemaal niet op de arm. Treffend was mijn opmerking: "nu weet ik waarom ik geen kinderen wil" bij het zien van de pasgeboren dochter van mijn broer, zestien jaar geleden.

Dat alles is sinds vorige week dinsdag veranderd. Ik kir, ik zing, ik wieg, ik voed, ik verschoon en ik troost.

Ik ben namelijk moeder. Een gevoel dat overheerst en groter is dan het zijn van dochter, partner of vriendin.

Moeder. Ik. Met hart en ziel.

N.B. Foto volgt. Uploaden lukt niet.

donderdag 25 juni 2009

geboren

Op 23 juni is ze geboren, onze prachtige dochter: Eva Lène. Alles gaat goed, zowel met haar als met mij. Alhoewel het concept borstvoeding vooralsnog niet aan mijn borsten is besteed.

zaterdag 6 juni 2009

Nog niet

Ze zit er nog.
Lekker warm.
Ze heeft geen haast.
En haar moeder ook niet.

zaterdag 11 april 2009

mam

Ik ben alweer een jaar of 17 het huis uit. En al net zo lang ga ik dus af en toe eens op bezoek bij mijn ouders. Om met mijn moeder te winkelen, een beetje bij te kletsen en om gewoon weer eens thuis te zijn. Maar omdat deze bezoekjes nooit langer duren dan een weekend, blijft bij bezoekjes. Ook al voel ik me nog steeds thuis -en gedraag me ook net zoals de puber die ik ooit was - toch bén ik nooit meer thuis. Het blijft altijd bij bijkletsen, het is nooit meer 'zoals toen'. Het zijn bezoekjes, het is op visite gaan. 

Deze week is mijn moeder bij mij. Omdat B. voor zijn werk een week naar Canada is. En deze keer voelt het niet als visite. Waarschijnlijk omdat ze er een hele week is.  Deze week voelde net als toen. Ik zal haar missen als ze zondag weer weggaat. 

zondag 22 maart 2009

zwanger

Ik lees veel. Bol.com heeft een hele goede klant aan mij, want ik bestel maandelijks voor zo'n 50 euro aan boeken. Chicklit, thrillers, romans: het maakt me niet uit, zolang het maar fictie is. In huis liggen dan ook overal boeken. Gelezen en nog ongelezen, van mij of van B. Bij de verhuizing hebben we waarschijnlijk zo'n 30 boekendozen versjouwd, die nu allemaal op zolder staan. In afwachting van hun definitieve plek, in een nog te kopen boekenkast, in een nog te verbouwen woonkamer.

Vreemd genoeg heeft de zwangerschap effect op mijn leesgedrag. Ik lees namelijk niet meer. Geen letter. Zelfs de meest eenvoudige en spannende boeken kunnen mijn aandacht niet vasthouden. Het was dan ook vreemd om zojuist een zestal dames op bezoek te hebben die kwamen praten over boeken. Twee boeken die ik niet had gelezen en die ik zelfs niet eens had gekocht. Waarom zou ik ook, ik ga ze de komende drie maanden toch niet lezen.

Ik kon dus niet meepraten over de boeken en ook niet over het geTwitter waarmee sommige dames zich op hoog niveau vermaken. Maar dat maakte voor de sfeer niet uit. Het was desalniettemin gezellig.

zaterdag 21 februari 2009

Sleepless in Wijk

Ik ben altijd 'bang alleen' geweest. Bang om alleen thuis te zijn dus. Bij mijn ouders thuis liep ik dan liever niet op de trap, uit angst bij mijn enkels gegrepen te worden. Eenmaal in bed keek ik met opengesperde ogen uit naar enge mannen, monsters of spoken. En als ik ze niet zag - wat dus altijd zo was - dan was ik ervan overtuigd dat ze zich gewoon heel goed verstopt hadden. Voor het slapen gaan moest ik steevast alle kasten in alle kamers doorzoeken, op diezelfde mannen, monsters of spoken, voordat ik kon slapen. En zelfs dan nog niet met de rug naar de deur, want je wist maar nooit. Overigens vroeg ik me wel altijd af wat ik zou doen áls ik een keer iemand trof op zo'n zoektocht, maar het antwoord daarop is me gelukkig bespaard gebleven.

In mijn studententijd sliep ik zelden alleen. Wel in bed - you dirty minds - maar zelden alleen thuis. Er was altijd wel iemand, of het huis was zó groot dat het niet te doen was om het te controleren op aanwezige huisgenoten. In die gevallen ging ik er veiligheidshalve van uit dat er nog anderen waren. En sliep als een roos.

Tot slot dan de periode 'koophuizen'. Ook in mijn vorige huis was ik zelden of nooit alleen thuis, omdat ex W. meteen bij me introk. En als hij er eens niet was, dronk ik genoeg wijn om in een comateuze toestand te vallen, om van daaruit in slaap te vallen. Uiteraard geen ideale oplossing, maar wel een oplossing. Na een paar jaar werd lief-W mijn ex-W en woonde ik alleen. Nachtenlang sliep ik niet, of amper. Helaas was mijn fantasie sinds mijn kindertijd iets uitgebreid, want ik zag keer op keer een meisje uit een tv kruipen (The Ring), of een eng jongetje op de trap staan (the Grudge) of een geest rond mijn bed zweven (6th sense). Ik zag en hoorde voortdurend iets en kon alleen slapen met zowel Max de kat en Bo de hond bij me in bed. En zelfs dan werd het meestal een uurtje of 4.

Maar uiteindelijk wende ik eraan. Na een paar maanden dan. Ik dacht dan aan al die vrouwen die ook alleen woonden en die ik niet hoorde zeuren over hun enge fantasietjes. Ik wende aan de geluiden, ging consequent te laat naar bed - zodat uitputting een handje zou helpen - en dronk steevast meer dan goed voor me was. En na een jaar ging het alleen-slapen me soepel af en dacht ik er niet meer over na. Maar toen kwam B. en in een mum van tijd was alleen-slapen weer een uitzondering.

In die tijd dacht ik al met angst en beven aan mijn grotemensenhuis waar ik ooit in zou wonen en waar ik geheid een nachtje alleen zou moeten doorbrengen. Hoe moest ik al die kamers dan controleren? Vriendin K. woonde in die tijd al in haar groterdangrotemensenhuis en sliep soms weken aaneen alleen vanwege een in het buitenland werkende vriend. 'Mij niet gezien', dacht ik toen al, denkend aan al die verdiepingen met kamers en knieschotten. Ideale plekken voor enge mannen, dacht ik zo.

En nu zit ik dus zelf in zo'n grotemensenhuis. Alleen. Afgelopen nacht heb ik voor de tv doorgebracht, in de huiskamer, bij de hond. Om half vijf sliep ik van pure ellende even in en werd zojuist door die zelfde hond wakker gemaakt. Ik blijf nu gewoon wakker tot het licht wordt.

Slaapt wel zo lekker.

dinsdag 17 februari 2009

pay it forward

Ik had het nog nooit meegemaakt: een willekeurige vriendendienst van een onbekende. En toen ik het me gisteren overkwam was ik zo verbouwereerd, dat ik nog maar net op tijd 'dankjewel' kon stamelen.

Het gebeurde voor de kassa van het Kruidvat waar ik wilde afrekenen. Net op het moment dat de caissière mijn zakjes fishermansfriends wilde scannen, herinnerde ik me dat mijn portemonnee op mijn werk lag. Ik zei dit tegen de caissière, graaide ietwat genegeerd mijn zakjes van de band en draaide me om. Net op dat moment voelde ik een hand op mijn schouder. Het was de dame vóór me in de rij. Ze trok d'r beurs en sprak de legendarische woorden: "ik betaal wel voor je. De volgende keer doe jij het weer voor iemand anders".

En dat anno 2009.

vrijdag 6 februari 2009

grummelke

Vraag me niet waarom, maar mijn moeder noemt de baby in mijn buik 'het grummelke'. Inmiddels weet ik niet meer beter, maar de eerste keren moest ik telkens even nadenken waar ze het over had, als ze vroeg hoe het mijn grummelke verging. Maar goed, het grummelke dus.

Het grummelke werd deze week op de film gezet en uiteraard moest ik daar bij zijn. Al was het maar omdat het grummelke zonder mij nog niet ver komt. Mede vanwege het googlespook - zie hieronder - maar ook door alle gruwelijke zwangerschaps -en bevallingsverhalen die tegenwoordig op de een of andere manier hun weg naar mij weten te vinden was ik erg bang voor deze echo. Want ook al is het 'fijn kindje kijken', het oorspronkelijke doel van de echo is natuurlijk het vinden van afwijkingen. En juist dát wil je niet: het vinden van afwijkingen.

Met koude handen zaten mijn moeder en ik dan ook bij de echoscopiste. Bang voor wat er komen ging. Pas nadat er op het schermpje een kloppend hartje verscheen en de echoscopiste 'prachtig, prachtig' bleef herhalen, durfden we te ontspannen. Onmiddellijk daarna dienden de tranen zich aan, zodat ik de rest van de echo door een waas heb gezien.

Maar dat maakte verder niets uit: onze dochter is vooralsnog kerngezond. En daar ging het om.

donderdag 29 januari 2009

spook

De afgelopen weken zat er een spook in mijn hoofd. Een googlespook, want hij zat er vanaf het moment dat ik googlede naar '16 weken zwanger'. Het spook had zich in 1,3 seconde in mijn hoofd genesteld bij het lezen van een weblog waarin iemand vertelde:

"bij de verloskundige bleek dat ik niet 16 weken zwanger was, maar dat mijn kindje met 14 weken gestopt was met groeien".

Sindsdien was ik er bijna van overtuigd dat er zoiets ook bij mij aan de hand was. Want zwanger voelde ik me niet meer en behalve mijn normale buikje was er aan de voorkant niets van een zwangerschap te zien. Ook al bleven sommige mensen zeggen: "dat het zo goed groeit", waarbij ze dan over mijn pens aaiden. Ik schrok me iedere keer rot en hield dan pardoes mijn buik in. Tevergeefs.

Maar goed, sinds vandaag is het spook weer weg. Pas bij het horen van zijn/haar krachtige hartslag en de woorden van de verloskundige "dat het kindje zo mooi gegroeid was", geloofde ik weer dat ik zwanger was.

19 weken en 2 dagen, maar who's counting.

donderdag 22 januari 2009

voor mezelf

Voor jezelf werken betekent:

- alles, maar dan ook alles zelf regelen;
- tot 's avonds laat werken;
- altijd de telefoon opnemen;
- aan een miljoen dingen denken.

maar ook:

- werken in pyjama;
- om 15.00 uur de hond uitlaten in het park;
- 's ochtends pas om 11.00 uur gaan douchen, 'omdat je zo naar kantoor moet'.
- aan niemand, maar dan ook niemand verantwoording afleggen.

Ik wil nu al nooit meer anders.

vrijdag 2 januari 2009

2009

gelukkig nieuwjaar!

dikke zoenen,

CeeBee

donderdag 25 december 2008

Fijne kerst!

Op de een of andere manier was ik het afgelopen decennium altijd bij mijn ouders op kerstavond en eerste kerstdag. Op kerstavond gingen we dan naar de nachtmis (die gewoon om 7 uur 's avond begon) en aten we worstenbroodjes als we thuis kwamen. Tradities he, altijd in ere houden. Eerste kerstdag verschenen we 's ochtendsvroeg al in onze goeie goed aan de ontbijtdis, om zo al kletsend te blijven zitten tot het avondeten.

Het is nu eerste kerstdag, ik ben nog gewoon thuis en ik zit dit in mijn pyjama te typen.

Gevoelsmatig klopt dit niet.

Hoe dan ook: hele fijne kerstdagen!

zondag 21 december 2008

things to do

Toen ik in 2003 verhuisde, waarschuwde 'men' mij dat ik zoveel zou moeten gaan regelen. Er zou toch zóveel op me af gaan komen, dat ik door de bomen het bos niet meer zou zien. Met angst en beven wachtte ik toen de verhuizing af en zelfs nadat ik al een jaar in mijn nieuwe huis woonde hield ik er rekening mee dat ik iets Groots nog niet had geregeld. Maar dat Groots kwam nooit. Achteraf bleek mijn checklist-voor-verhuizing nog geen half A4-tje te beslaan en had ik amper wat hoeven regelen.

Weliswaar omvatte de verhuizing deze keer iets meer dozen en troep, nog steeds hoefde er niet zoveel geregeld te worden. Okay, ik sjouwde dagelijks 10 things-to-do-lijstjes lijstjes mee, die om de paar uur een nieuwe update kregen, maar toch viel het me allemaal wel mee. Inmiddels wonen we twee weken in het nieuwe huis, weet iedere instantie ons te vinden, zijn alle meterstanden doorgegeven en loopt alles op rolletjes.

Nu nog voor mezelf beginnen. Eens zien of ik dat ook allemaal zo goed geregeld heb.

donderdag 11 december 2008

In blijde verwachting



Answers to F.A.Q.

1. 3 maanden en 2 dagen;
2. 26 juni 2009;
2. ja, het is al een flink buikje, maar ik dat komt voornamelijk door het ik-mag-niet-roken-en-niet-drinken-dus-ik-snoep-ja!-gedrag;
3. Vreselijk ziek geweest ja.
4. Heel erg moe ook.
5. Ja, die doen erg pijn. En groot dat ze zijn! En dan te bedenken dat ik al geen kleintjes had;
6. Uitslag van de prenatale screening was helemaal okay.

Kortom: ik ben zo zwanger als een tierelier. And loving it.

N.B.
En we zijn net verhuisd.
En er komt een grote verbouwing.
En ik begin over 19 dagen met mijn eigen zaak.

Maar verder is het allemaal wel relaxed....

zaterdag 8 november 2008

nieuw

Niet dat ik inspiratie voor een nieuw logje heb, maar ik werd een beetje naargeestig van dat het goodbye-logje over Max. Ik bedoel: ik was echt heel verdrietig - en nog steeds denk ik vaak dat ik 'm ergens met z'n dikke kont zie zitten - maar de scherpe kantjes ervan zijn wel weg.

Dus. Een nieuw logje, een nieuw begin. En nieuwe foto's. Want het leven gaat door.

N.B. Heb vorige week iets te rigoreus het mes in mijn log gezet en al mijn linkjes verwijderd. Stom.

woensdag 29 oktober 2008

Dag lieve Max

Maandagavond belde de dierenarts weer en vertelde me dat hij de foto's met de radioloog had besproken. De prognose was erg somber, zei hij. En liet daarna een stilte vallen. Voor hem was het natuurlijk ook geen fijn gesprek. Daarna opperde hij de mogelijkheden die we hadden. Onderzoeken die we nog konden doen. Een echo misschien, of een buikpunctie. Maar de uitkomsten van die onderzoeken zou de prognose niet veranderen.
Zo stuurde hij mij zachtjes naar de beslissing die ik moest nemen.

Ik haalde diep adem en sprak dan ook die woorden uit: u adviseert om 'm te laten inslapen? Weer liet ie een stilte vallen waarin ik merkte dat hij zijn woorden probeerde te kiezen. "Ja", was uiteindelijk het korte antwoord dat kwam.

De rest van de avond lagen B. en ik om Maxie heen. We aaiden hem en vertelden 'm verhalen over het leven dat ie bij ons had gehad. Over de keren dat ik hem achter het behang had willen plakken, over zijn lievelingsplekjes in ons huis en zijn acrobatische oplossing om uit de waterbak van Bo te drinken. Maar ook dat ie de allerliefste kater was en dat we 'm vreselijk zouden missen.

Die nacht sliep hij voor de laatste keer aan mijn voeten.




1995-28 oktober 2008

zondag 26 oktober 2008

Max

Max is nu een jaartje of 4 bij ons en nog nooit was hij ziek. Tot gisteren. Opeens eet hij niet meer, drinkt ie amper, heeft hij een harde buik en beweegt hij als een oude opa. Internet maakt me niet wijzer, want de diagnoses variëren van een dodelijke ziekte tot een simpele bacterie.

Er zit niets anders op dan morgen naar de dierenarts te gaan en hopen dat hij de tweede diagnose stelt. En tot die tijd mijn tranen te bedwingen. Want vreemd genoeg ben ik over mezelf niet hypochondrisch - ik hang nl. de leer van mijn moeder aan: "als het vanzelf komt, gaat het ook vanzelf weer weg" - maar als mijn beesten iets hebben haal ik de engste ziektes in mijn hoofd. En dus nam ik vanmiddag heftig grienend al een beetje afscheid toen hij zich als een bolletje tegen mijn buik nestelde.

N.B. Met het risico een kattenlog te krijgen, hiernaast alleen foto's van Max.

dinsdag 21 oktober 2008

Aken

Het vooruitzicht op de stress die gaat komen deed mij besluiten om maar een wellness-weekend naar Aken te boeken.

What the hack - en dus niet heck, zoals ik eerder schreef * - , het komt er het komend jaar toch niet meer van.

* Nooit geweten en met grote dank aan Rutger die mij fijntjes op de juiste spelling wees.

donderdag 16 oktober 2008

tijdsvacuüm

Na het kijken, bieden, tekenen, taxeren, bouwkundig keuren en praten over geld is er nu opeens een periode van rust. De rust is zelfs oorverdovend en geeft me een vreemd gevoel. Ik vroeg me vanochtend zelfs af of we wel een huis hadden gekocht.

Voor de zekerheid keek ik nog maar eens op de koopakte, maar het klopte toch echt. We hebben een huis gekocht en krijgen op 21 november de sleutel.

En dat allemaal door e-matching. Misschien moet ik maar eens een 'successtory' voor hun site schrijven.

zaterdag 11 oktober 2008

mijn broer

Mijn broer en ik zijn niet close. Nooit geweest ook. We gaan onze eigen weg en die leidt ons zelden in het leven van de ander. Niet dat we hier ooit bewust voor hebben gekozen, maar we hebben er beiden wel vrede mee. Zo vind ik het prima dat hij geen bezoekjes aan mijn ouders aflegt als ik bij hen ben en sturen we elkaar op onze verjaardagen hoogstens een sms. Via onze ouders horen we hoe het de ander vergaat en slechts bij hoog - of laagtijdagen zoeken we contact. Om te laten weten dat we bezorgd, blij of verdrietig voor de ander zijn.

Ondanks onze spaarzame contacten gaat mijn broer me wel aan het hart en zijn sms-jes soms niet genoeg. Toen ik hoorde dat hij in een toneelstuk zou optreden, wilde ik dan ook in het publiek zitten. Ik wilde mijn grote broer op het podium zien en mijn handen stuk klappen.

En dat deed ik vrijdag dan ook. Blijmoedig trotseerde ik 's middags alle files tussen Utrecht en Maastricht en zat 's avonds met een van trots zwellend hart in het theater. Te kijken naar mijn broer, in zijn rol van enorme Kabouter.

Want ook al zijn we dan niet close, wel ben ik vaak trots op mijn broer. Maar zelden zo trots als vrijdagavond.

maandag 6 oktober 2008

Bo

Zo'n vijf jaar geleden kochten Ex en ik een hond. Zonder na te denken over lange-termijn-consequenties stortten we ons vol overgave in onze nieuwe rol van baasje en vrouwtje. We hadden geen kinderen en Labrador Bo kwam dan ook geen aandacht of wandeling tekort. Sterker nog, menig weekend werd speciaal om Bo heen gepland.

Ook na onze split-up verdeelden we de verzorging en de financiën. Zo deelden we de vakanties, ging Bo in het weekend naar Ex en deelden we de kosten van voer, prikken en ontelbare operaties. Weliswaar was mijn aandeel in alles beduidend groter dan het zijne, we hadden het in ieder geval in onderling overleg geregeld. We waren er zelfs een beetje trots op: wat veel gescheiden ouders niet lukte voor hun kinderen, was ons toch maar mooi gelukt voor de hond.

Zoals bekend is Ex inmiddels (stief)vader van 4. Ze zitten (dus) krap in tijd en Bo is daarvan de hond van de rekening. Hun aandacht gaat eerst uit naar de kinderen en alleen de leftovers ervan gaan naar Bo. Hij slijt zijn dagen daar dan ook wachtend. Wachtend op een aai of een uitlaatbeurt.

Vandaag gaf Ex voorzichtig aan dat het zo niet langer kon. Dat hij overwoog om zijn aandeel terug te draaien. De argumenten die hij ervoor aandroeg begreep ik wel: zowel qua tijd als geld zitten B. en ik in een ruimer jasje. Ook zag ik dat het Ex aan zijn hart ging en dat hij het liever anders had gezien. Ik zei dan ook al half toe dat er in de toekomst wel gepraat zou kunnen worden. Zowel over het geld als tijd.

Maar toch knaagt er een stemmetje dat zegt dat het nog steeds Onze hond is. Dat Bo er eerder was dan zijn gezin. En dat hij een plaats verdient in het leven van Ex.

Ik ben er eerlijk gezegd een beetje verdrietig over.

woensdag 1 oktober 2008

yeay

En toen?

Toen was er opeens allemaal goed nieuws:

- ik ben 10 kilo lichter dan 5 maanden geleden;
- ik ben vandaag vrij;
- we hebben een huis gekocht;
- ik begin over exact 3 maanden voor mezelf.

Ik heb het gevoel dat ik van alles moet regelen, maar er schiet me niets te binnen. Ik denk dat ik maar ga shoppen.

zaterdag 27 september 2008

huis

Ik was ervan overtuigd: dit was ons toekomstig huis. Ik zag me er al een wijntje drinken, ik zag B. in de handgemaakte keuken koken en in mijn fantasie zag ik me languit in de tuin zonnen. We zouden er niets meer aan hoeven te doen: het huis was helemaal af en naar onze smaak.

Het is geen lang verhaal, maar ik zal het nog korter maken: De verkopend makelaar had ons beloofd nog niet met anderen te gaan onderhandelen, maar bleek achteraf te hebben gelogen: voordat wij er voor onze tweede bezichtiging waren had hij het ding verkocht.

Na veel woede en teleurstelling besloten we een ander huis te kopen. Niet naar onze smaak, maar wel met veel (verbouwings)potentie en veel meer vierkante meters. Ons bod ligt nu bij de andere partij en nu moeten we wachten. En daar ben ik heel erg goed in. Not.

woensdag 17 september 2008

lubberbroek

Iedere vrouw heeft er wel een paar: onderbroeken die ze de eerste maanden angstvallig voor haar nieuwe vriend verborgen houdt. Omdat de gaten erin zijn gevallen, de elastiek niet meer rekt of de kleur is teruggebracht tot iets grijzigs. Ik weet niet precies wanneer ik voor het eerst schaamteloos rond paradeerde in een dergelijk exemplaar, maar ik vermoed dat dit zo rond dezelfde tijd was dat ik scheten onder de dekens begon te laten.

B. weet allang niet meer beter en kijkt niet op van een gelubberd gevalletje. Daarvoor schaamde ik me vandaag dan ook niet. Maar wel voor de huisarts die een uitstrijkje maakte en die met een schuin oog naar mijn grijzig exemplaar keek. Gelukkig was het een vrouw en zal ze 'm als een lubberbroek hebben herkend.

maandag 15 september 2008

north and south

Vorige week liepen we door de stad, op zoek naar niets, maar met genoeg geld om een beetje mee te smijten. Wat we allemaal kochten doet er niet toe, maar het belangrijkste is dat de complete serie North and South zonder enige vooraankondiging in ons mandje lag. En dus keken we vorige week bijna elke avond 2 afleveringen, tot aan gisteravond toe. Beetje vermoeiend misschien, maar ja. Zo zijn wij dan he: we storten er ons dan meteen vreselijk overdreven in.

Maar dat kostte me echt geen moeite, want ik vond het 23 jaar na dato nog steeds een fantastische serie. Gelukkig hoefde ik me niet te storen aan de vergane glorie van jaren-tachtig-kleuren omdat het zich allemaal afspeelde in de 19e eeuw. In plaats van me te ergeren aan mouwkappen, kon ik me vergapen aan de mooie jurken van weleer. Maar meer nog smachtte ik als vanouds naar George Hazard (het lekkere ding uit de serie, dat jaren later opeens de vader van the Charmed was), haatte ik Ashton en verachtte ik Bent. Met hart en ziel dan he. Niets zo heerlijk als een personage haten.

Ik kan het iedereen aanraden om te kopen. Maar je mag de hele serie ook gewoon van me lenen: ik kijk 'm de eerste tien jaar waarschijnlijk niet meer.

donderdag 4 september 2008

skyradio

Maandag ging ik na 4 weken weer eens aan het werk. “Het zou ook wel tijd worden”, denk je misschien, maar zo voelde ik dat dus helemaal niet hé. Mijn voeten protesteerden tegen dichte schoenen, mijn benen wilden alleen maar een korte broek en mijn schouders weigerden om bedekt te worden. Het was duidelijk, mijn lijf had nog moeite met het concept nette kleren.

Het lichaamsdeel dat nog de meeste moeite had was de kop. Niet alleen moest het haar weer in de krul en de ogen in de make up – want ik doe dat op vakantie dus niet he. Behalve douchen, scheren en een crèmepje (hoe schrijf je dat in godesnaam?!) doe ik niets aan lichaamsverzorging – ook de inhoud ervan moest weer aan de slag.

Een beetje wezenloos zat ik maandagochtend dan ook achter mijn bureau, te bedenken wat voor werk ik ook alweer deed en waarom ik in hemelsnaam een vak had geleerd. Na eerst door allerlei dossiers gebladerd te hebben – om te besluiten dat als het 4 weken kan wachten, het ook 4 weken en een dag kan wachten – werd ik me opeens bewust van de radiozender die door mijn kamer galmde. (Dat was niet zo hoor, hij galmde niet, maar het klinkt zo leuker. De waarheid is dat ie zo zacht staat dat je ‘m al niet meer hoort als je stevig op je toetsenbord zit te rammen). Het was Skyradio. En daar luister ik maar vier weken per jaar naar, namelijk vanaf de eerste kerstplaat tot en met tweede kerstdag.

Ik kreeg het niet over mijn hart om ‘m weer terug te draaien – ook omdat het nogal een oud ding is en daarom stoort als een idioot en ik al blij ben als ie kraakloos geluid geeft – en nu verwacht ik ieder moment ‘Last Christmas’ te horen. Maar ja, ik zag de kruidnoten ook alweer in de schappen liggen, dus laat die kerstliedjes dan ook maar komen.

zondag 31 augustus 2008

vakantie in cijfers

We reden door 6 landen;
En verbleven in 3 ervan;
We reden 6000 kilometer;
We zetten 15 keer een tent op;
En braken 'm net zo vaak weer af;
We aten in totaal 2 zakken muesli als ontbijt;
Dronken iedere dag 1 fles wijn;
Aten iedere dag 1 kaas, liefst Roquefort;
Ik kwam 1 kilo aan;
We namen 500 foto's;
We logeerden in 2 steden, Madrid en Barcelona.
We kwamen zo'n 25 uur slaap tekort door kou, hitte, onweer, snurkende buurmannen, stromende rivieren, aflopende hellingen, muggen en opbollende luchtbedden;
Het was 1 hele fijne, lange vakantie.

Zo. En nu gaan we een huis kopen.

zaterdag 2 augustus 2008

Geluk

Ik mocht vrijdag bellen naar de Rechtbank, voor de beschikking in een zaak. Normaliter ben ik niet zenuwachtig voor dat soort telefoontjes, maar deze keer was anders. Nog nooit geloofde ik zó heilig in een cliënte en in het onrecht dat haar was aangedaan. Nog nooit was ik zó overtuigd van het ongelijk van Bureau Jeugdzorg en boos over de reeks ridicule beschuldigingen die de gezinsvoogd als vuurpijlen op mijn cliënte had afgevuurd.

Terwijl ik wachtte op de griffier deed ik een schietgebedje, terwijl ik al jaren weet dat Hij zich doof voor mij houdt. Ook besloot ik op dat moment dat - voor het geval dat iedereen een dagelijks maximum aan geluk heeft - ik mijn eigen portie geluk wilde offeren aan dat van haar. En dat, terwijl er de dag ervoor een bod op mijn huis was gedaan en mijn makelaar volop aan het onderhandelen was.

Toen de griffier de uitslag vertelde, voelde ik de tranen prikken. We hadden gewonnen. We hadden gewonnen en ik was blij dat ik mijn cliënte mijn geluk-voor die-dag had gegeven. Ze had het harder nodig dan ik.

24 uur later was mijn huis verkocht en had ik opeens 4 weken vakantie. Ik had kennelijk nog wat geluk over.

maandag 28 juli 2008

Tour d'Europe

In mijn straat stonden twee weken geleden 5 huizen te koop. Daarvan zijn er inmiddels 3 verkocht, zodat er dus nog 2 te koop staan. En laat bij die tweede groep nou net een van mij bij zitten. Scheisse, dat is het. Maar goed, ik laat het los. Denk Zen. Denk Yoga. Denk ontspanningsoefening.

Máár, in de categorie: "Cruijff zei het zo mooi", er zit potverdrie nog een voordeel aan ook. Want als je vooral bezig bent met je op te winden over je - opeens - onverkoopbare huis, denk je er niet aan dat je vakantie met grote stappen dichterbij komt. En omdat het op mijn werk ook nog eens niet bij te benen is vanwege de-alles-moet-nog-even-af-voor-de-vakantie-en-ach-wat-3-zittingen-op-een-dag-kan-best-periode, speel ik dus vol overtuiging juffrouw Mier. En juffrouw Mier dacht ook nooit 'volgende week lig ik op het strand'. Die was alleen maar druk.

En dus kwam het nieuws dat ik volgende week voor een maand (*) door Europa ga trekken, vandaag als een soort verrassing binnen. Maar vakantie, dat betekent lijstjes maken. Want er moet nog van alles gedaan, gewassen, gekocht en geregeld worden. En dus heb ik nu op 3 fronten paniek. Scheisse, again. Maar ach, over een week lig ik op het strand, met een biertje.

*Een maand! Ik heb gewoon potverdrie een maand vakantie! Enig idee hoe lang dat geleden is? Nee? Ik ook niet. Zo lang geleden dus. U mag jaloers zijn. Het mag, het hoeft niet.

woensdag 23 juli 2008

CB-dieet

Er zijn behoorlijk veel dingen waar ik me over op kan winden. Over onbetamelijk gedrag in het verkeer bijvoorbeeld, of het feit dat mij onbekende mensen het kennelijk nodig vinden mij erop te wijzen dat roken slecht voor me is als ik volstrekt legitiem - buiten - een sigaret sta te roken, of het feit dat ik afgelopen nacht mijn laptop moest formatteren omdat er een of ander megavirus op zat waardoor niets het meer deed.

Maar waar ik me op dit moment over opwind is Sonja Bakker. Op zich is haar stem al hemeltergend en reden genoeg om nooit een boek van haar te kopen, maar buiten dat begrijp ik gewoon niet dat het mens schathemeltjerijk is geworden met het verkopen van een dieet. Wat een onzin. Als je je kilo's kwijt wilt, moet je je aan 3 regels houden:

- minder eten;
- niet snoepen;
- geen alcohol;

That's it.

Dan wou ik nu graag 5 miljoen op mijn bankrekening gestort hebben.

N.B. Ben inmiddels 6 kilo kwijt met dit dieet en heb op dit moment honger. Zie daar: inspiratie.

woensdag 16 juli 2008

wachten

Denk even terug aan een onbetantwoorde liefde. Herinner je het gevoel nog, dat je wachtte op een telefoontje of – mocht deze liefde zich de laatste 10 jr. hebben voorgedaan – op een sms-je. Dat elke piep van je telefoon je hart deed opspringen van hoop en dat je onmetelijk teleurgesteld was als bleek dat het maar een vriendin was. Dat je de telefoon niet uit het oog wilde verliezen, omdat je bang was dat je Het Telefoontje zou mislopen?

En dat je uiteindelijk – het wachten beu – besloot om dan maar vooral wél het huis te verlaten, en je telefoon achter te laten, zodat je in ieder geval niet meer hoefde te proberen om met je telekinetische gaven het ding te laten rinkelen. Maar dat je bij terugkomst dan wel onmiddellijk aan je ouders vroeg – of op je mobiel controleerde – of hij al had gebeld?

En dat je na verloop van tijd boos op jezelf werd, moe van de teleurstellingen. En dat je na een periode eindelijk door had dat hij niet meer ging bellen en dat je hart helaas weer een extra teflonlaagje had gekregen?

Nou, mijn hart heeft na 6 bezichtigingen inmiddels een paar extra teflonlaagjes. Want ondanks alle bemoedigende woorden en voorspellingen is het verlossende telefoontje er nog niet. Wel belde mijnheer de makelaar zojuist met woorden die ik nou net níet wilde horen:

- geen biedingen;
- geduld;
- vakantieperiode;
- komende weken erg rustig.

Ik ben hier echt niet voor in de wieg gelegd.

zaterdag 12 juli 2008

nou ja!

Je huis verkopen is kut. Ik word er nerveus van, te weten dat er mensen door mijn huis lopen. Dat er potentiële kopers zijn, die hun kritische oog laten vallen op mijn oude verwarmingsketel, of de versleten plekken van het laminaat. Mensen die wikken en wegen en besluiten om niet te bieden.

Ik moest gisteren de neiging onderdrukken om de kijkers op te snorren en te roepen:

HOEZO VAL JIJ NIET ALS EEN BLOK VOOR MIJN HUIS?!
ZIE JE NIET HOE MOOI HET LICHT BINNEN VALT?!
EN GROOT HET BALKON IS?!
EN HOE RUIM DE SLAAPKAMER?!

Maar ja, dat doe je niet he. Voor je het weet zit je weer met een straat-en contactverbod. En dat is altijd zo vervelend.

N.B. Huis staat koud 2 dagen te koop, er waren al 3 bezichtigingen voordat het op Funda stond. En buiten dat: alle huizen hier in de straat zijn standaard binnen 3 weken verkocht. Je hoeft me er dus niet op te wijzen dat ik mij vreselijk aanstel:)

zaterdag 5 juli 2008

fase 2

Ik heb me altijd afgevraagd waarom mensen gaan klussen, vlak voordat ze hun huis te koop zetten. Dat doe je dan toch eerder?! Dan heb je er zelf tenminste nog plezier van. Maar inmiddels heb ik the picture: het levert geld op.

En dus schuurden en verfden we vorig weekend dat het een lieve lust was. Legden we - na 5 jaar ! - plintjes en maakten we mijn appartement alsnog het paleisje dat het altijd al had kunnen zijn.

Toen ik gisteren de verkoopbrochure van mijn huis zag, dacht ik dan ook: wat heb ik toch een gaaf huis. Maar ja, als de kopers een beetje opschieten, gaan we dit huis nog in de herfst verlaten. En ook al gaan we dan - als het een beetje meezit - naar een veel groter en mooier huis in WbD, ik zal dit huis gaan missen.

zondag 22 juni 2008

Het is weer voorbij

Vanaf het eerste moment waren ze beter. Dat zag ik wel, maar ik wilde het niet zien. Ik dacht aan die wedstrijden in de jaren 90 waarin Nederland beter was, maar de andere landen alsnog wonnen. Dat gaf mij hoop, alhoewel de knoop in mijn maag vanaf het begin waarschuwde voor een verkeerde afloop. Die helaas ook kwam.

En nu wil ik dus ook niets meer horen over voetbal. Het interesseert me niets wie er tegen Rusland moet in de halve finale en wie de finale uiteindelijk wint doet me ook niets. Zelfs niet als het de Duitsers zijn. Het EK is voor mij voorbij.


G*dverdesh*itk*tkl*te.

vrijdag 20 juni 2008

voetbal, voetbal, voetbal

Knap hoor, die mensen die op commando een stukje kunnen schrijven. Gewoon, omdat ze het beloofd hebben. Of zichzelf opgelegd. Ook als hun hoofd er niet naar staat of als het leven zich ver van hun weblog afspeelt.

Zoals nu het geval is bij mij. Mijn leven speelt zich af in Zwitserland, eerst Bern en nu Basel. Ik heb er een dagtaak aan om alle wedstrijden te bekijken, de kranten te lezen en het op internet nog eens dunnetjes over te doen.

En dus schreef ik maar niet. Totdat ik nieuws hoorde van mijn favoriete speler (na Van der Sar dan): Boula. Klote. Kut. Shit. Dat zijn de woorden die in je op komen. En dan niet voor óns, Oranje, maar voor hem en zijn vrouw.

Als steun gaat de Supportersvereniging morgen in de eerste minuut You never walk alone zingen voor Boulah. Ik weet alleen niet of hij daar nou blij mee moet zijn. Ik denk dat hij juist liever zijn hoofd leeg en koel houdt. Het is in ieder geval een mooi gebaar, dat zeker.

dinsdag 10 juni 2008

3-0


JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!

woensdag 4 juni 2008

eenmaal, andermaal

B.'s huis is verkocht!

Rondje champagne voor de hele zaak. It's on me.

zondag 1 juni 2008

EK

Ok, hiermee is bewezen dat als je alleen thuis bent, je sneller denkt: "goh, daar zou ik een logje over kunnen schrijven" en dat je dat vervolgens ook nog doet.

Goed, het gemis van Lief en de Sopranos heb ik gehad, dan nu hetgeen op dit moment nog belangrijker is dan die twee: het EK. Want ik begrijp dus echt niet dat het merendeel van mijn lezers daar niet warm voor loopt. Het EK! Overal oranje vlaggetjes, een groeiend massaal geloof in onze jongens, de oranje gadgets en de reclames: ik vind het heerlijk en melk de voorpret dan ook maximaal uit. Zo lees ik deze weken het AD Sport Pro en op TV kijk ik alles wat ook maar zijdelings met het EK te maken heeft. Die sukkel van Hans Kraaij Jr. neem ik daarbij op de koop toe.

Ik hou van de inhoudsloze artikelen over onze opstelling (ik zeg: Boulahrouz! He's back!) en het gebabbel over de trainingen. Bij de laatste oefenwedstrijden zit ik met mijn snufferd tegen het beeldscherm aan en schreeuw ik alsof er al iets op het spel staat: kortom, ik geniet met volle teugen van de voorpret. En voor die 3 lezers die met mij meegenieten, hier een oude en een nieuwe reclame, die allebei gegarandeerd kippenvel opleveren. Als je ervan houdt, that is.




Tony

Lief is weg. Een hele week. Op zeilkamp. Dat is leuk voor hem, maar minder leuk voor mij. En dan nog niet eens zozeer omdat ik nu al weet dat ik vannacht niet kan slapen door het lege huis en de nachtmerries die ik geheid ga krijgen, maar omdat ik niet verder kan.

Heeft u enig idee hoe frusterend het is om alle seizoenen van de Sopranos in huis te hebben, maar niet te kunnen kijken?

Zucht.

N.B. Ik lieg niet als ik zeg dat ik vanochtend serieus dacht: "hoe zou het toch met Tony zijn?". En ook droomde ik vannacht dat B. in de maffia zat. Misschien is een weekje Sopranos-pauze niet eens zo slecht.

donderdag 29 mei 2008

Bronk 2008

16 jr. geleden kreeg ik een formulier onder mijn neus, waarop ik vier steden moest aankruisen waar ik zou willen studeren. En net zoals de andere grote beslissingen in mijn leven maakte ik ook deze keuze snel en zonder veel nadenken. Ik had welgeteld twee redenen waarom ik voor Utrecht koos.

De eerste reden was dat ik er ooit met Tienertoer was het geweest en het me 'wel een leuke stad leek'.

De andere reden valt eenvoudig samen te vatten als: "Ik wil ver van Maastricht wonen, naar Nijmegen gaat iedereen al, Groningen is me te ver en Amsterdam is me te eng.

En zo kwam er een einde aan mijn jeugd in Groéselt en het begin van mijn studententijd in Utrecht. Maar wat ik toen nog niet wist, was dat je het meisje wel uit Groéselt kunt halen, maar Groéselt niet uit het meisje. Want dit meisje krijgt het na al die jaren in het Utrechtse nog steeds warm bij het zien van het Voëgelsjete, de Ketéermeister, de Majoor, de Roej, de Blauw, de Herremenie en alle aanverwante zaken die te maken hebben het grote schuttersfeest dat 'de Broonk' heet. En omdat ik het geluk heb dat mijn ouders allebei nog in Groéselt wonen, was ik er afgelopen weken bij. Met de camera in de aanslag.

dinsdag 27 mei 2008

druk

Of ik een halve praktijk wilde overnemen, vroeg een ander advocatenkantoor. Ze zaten met hun handen in het haar en ze snapten er de ballen van, van dat Familierecht. Achteraf belachelijk laconiek zei ik: “ja, hoor, ik kom morgen wel langs om de dossiers op te halen".

En dus zat ik de laatste weken elke dag een kwartier te vroeg en 2,5 uur te lang op mijn werk. Om alles op de rit te krijgen en om de fouten van de vorige advocaat te herstellen. Gisteren haalde ik de laatste 2 dossiers op en als het goed blijft het daarbij.

Ik mag het hopen. Want als ik nog langer in deze permanente staat van paniek blijf, dan gaat het ten koste van mijn hart.

Maar goed, dat willen jullie allemaal niet horen. Jullie willen horen dat ik opnieuw high lights heb laten zetten en dat ik opnieuw boos ben omdat het opnieuw geen high lights zijn, maar gewoon geblondeerd. En dan ook nog eens niet blond, maar geel.

Ook willen jullie vast horen dat ik nu al kriebels in de buik heb, vanwege het naderende EK. En dat ik al een oranje pet, een oranje boa en een ‘voetballiedjes-cd’ heb gekocht, waarop André, Ali B. en de Toppers hun ding doen.

En tot slot willen jullie vast wel horen dat ik vanavond weer naar de Toppers ga. Deze keer weliswaar niet met mijn billen op een pluche fauteuil, maar al staande op het veld. Ik ben benieuwd.

maandag 5 mei 2008

Ich war kurz ein Berliner

Er heerste een vloek, op de heenweg. Een sterk persoonsgebonden vloek, want speciaal gericht op mij. Telkens als ik het stuur in mijn handen kreeg, ontstond er een Truman Show-achtige toestand doordat vanuit elke uithoek auto's opdoken, om de plek vóór mij op de snelweg in te nemen. Kortom: als ik reed was er file. En toen ik voor Berlijn besloot dat B. ook een stukje file mocht rijden - want zo ben ik: ik file, hij ook file - bleek zoiets als de avondspits in Berlijn niet te bestaan en kon hij gewoon doorrijden. Ik had er boos om kunnen worden, ware het niet dat ik uitzinnig van vreugde was: ik was in Berlijn.

En die mentale toestand is daarna gelijk gebleven, ik ben werkelijk stuiterend door Berlijn gegaan. Want alles zat ons daarna mee: ons appartement lag om de hoek bij Checkpoint Charlie, onze auto stond gratis voor de deur, het weer was prima en het gezelschap meer dan prima. En verder is Berlijn een prachtige stad, met een indrukwekkende geschiedenis, met als hoogtepunt een belachelijke muur.

N.B. Ik kan Over de muur van het Klein Orkest niet meer horen: het heeft 3 dagen onafgebroken door m'n hersenpan gejengeld. Mooi liedje hoor, maar niet als muzak.

maandag 28 april 2008

Berlin

Het was ongeveer twee maanden geleden, toen ik ons weekendje plande. Destijds was het een simpele optelsom:

1.
K-dag en H-dag vallen gunstig;

+

1.
De dag na H-dag is een verplichte vrije dag.

=

2
We gaan op K-dag naar Berlijn.

Toen ik het had bedacht, was de wereld nog grauw en donker. De lente was nog ver weg en biertjes drinken bij de Leuk Dat Je Er Bent Band* nog veel verder weg. Ik dacht niet dat ik iets zou missen. En dat deed ik ook niet. Tot vijf minuten geleden.

Ik mag bidden dat dit gevoel voor Berlijn weg is. Ik bedoel: ik blijf toch niet voor eeuwig dat puberende meisje dat niets wil missen?

* LDJEBB: band, ooit ontstaan uit een geintje van Veritijnen, inmiddels bekend in de wijde omtrek van Utrecht en te boeken voor al uw feesten en partijen en nee ik heb geen aandelen.

maandag 21 april 2008

Scrooge

Dat heb ik wel vaker. Dat ik midden in de zomer - of nou ja, midden in de aanloop naar een mogelijke lente - opeens denk aan een kerstfilm. De logica erachter is vrij helder:

kerstfilm=kerst=fijn=blij
blij=fijn=kerst=kerstfilm.

Kortom, ik ben blij. Niet eens zozeer vanwege de positieve berichten over de Utrechtse woningmarkt, maar eigenlijk om niets bijzonders. Net zoals ik soms kan vervallen in onbegrijpelijke somberte

- B. kan er volgens mij nog niet zo goed aan wennen, aan die buien. "Wat ís er dan", vraagt hij dan wanhopig. Waarop ik dan zucht: "niets... hmfrgr", wat het voor hem ook niet duidelijker maakt -

kan ik heel eenvoudig blij worden van niets. En daarom galmt er op dit moment de volgende songtekst door mijn hoofd. Juist, ja: van een kerstfilm


maandag 14 april 2008

fase 1

Mijn inkomen was vijf jaar geleden eigenlijk niet genoeg om mijn appartement te kopen. Slechts met een hoop gebedel en allerlei verklaringen van werkgevers wilde welgeteld één bank mij een startershypotheek verkopen. Tegen de hoofdprijs, uiteraard.

Uiteraard hoorde u mij toen niet klagen - al was het maar dat ik in 2003 nog geen weblog had - maar eigenlijk is het raar dat ik met mijn inkomen destijds geen appartement van circa 150.000 euro kon kopen. Want zó weinig verdiende ik nou ook weer niet, zelfs toen niet.

Anno 2008 is het volgens mij niet meer te doen om als starter een huis te kopen in het centrum. Mijn buurt was destijds nog nét betaalbaar, maar tegenwoordig volgens mij ook niet meer. Want de makelaar noemde een geschatte verkoopsom waarvan mijn sokken afgleden. Maar alweer hoort u mij niet klagen.

N.B. Huis van B. staat vanaf morgen in de verkoop. Fase 1 (verkopen van huizen) is officieel gestart!

woensdag 9 april 2008

reclame reclame

Er schijnt een gedachte achter irritante reclames te zitten: als het je zó stoort, onthoud je het merk en uiteindelijk zul je het kopen. Maar volgens mij werkt het niet. Nou ja, het werkt wel, maar dan op mijn zenuwen.

Zonder volledig te zijn, noem ik er drie die ieder op hun eigen unieke manier het bloed onder mijn nagels vandaan halen.

De eerste is een radioreclame. Ik weet niet van welk bedrijf – voila, meteen het bewijs dat de idee achter de irritatie-reclames niet werkt – maar het gaat om een dame die ons allen uitnodigt om bij haar te komen solliciteren. De reden ligt kennelijk in het salaris, nu de dame verkondigt: “niet 3% meer, maar meteen 15% meer verdienen etc. etc.”.

MEER DAN WAT? Meer dan bij elk ander bedrijf in die branche? Meer dan je huidige salaris, ongeacht wat je nu verdient? Het lijkt me niet.

Dan wederom een radioreclame – u merkt dat de inspiratie voor dit logje tijdens een autorit opborrelde. Dit maal gaat het om een spotje van de Landmacht, in de serie “geschikt/ongeschikt”. Je hoort een meisje het volgende vragen: “Wil je iets eten?”, waarop je een jongen – met het voor pubers kenmerkende landerige geluid – hoort zeggen: “Njeuh, ik weet het niet”.

Dat gaat vervolgens nog even door, want het meisje vraagt ook nog of hij iets wil drinken, muziek wilt luisteren, een dvd-tje kijken of wilt gamen. De jongen antwoordt steeds lauwer, maar de strekking is telkens hetzelfde: “Nee, ik weet het niet”. Waarbij ik vermoed dat de jongen eigenlijk bedoelt dat ’t hem allemaal niet zoveel kan boeien.

En dan nu de vraag: Geschikt/ongeschikt. Wat denk je? Geschikt! Omdat ie nog niet heeft gekozen voor zijn vervolgopleiding.

En dus krijgen we straks – als het aan de landmacht ligt – allemaal ongeïnteresseerde, ongeïnspireerde, landerige knulletjes die het allemaal ook niet wisten toen ze moesten kiezen en die bij de minste moeilijke missie op de vraag: ‘moeten we vuren?!’, antwoorden: ‘Njeuh, ik weet het niet!”.

Geschikt, pffh. Nee! Ongeschikt!

En dan tot slot – en ik merk nu pas dat het allemaal radioreclames zijn – de reclame van 1888. Ik vrees dat ik in deze irritatie alleen sta, maar goed: het melodietje waarop de mannen “1888” schreeuwen is niet in de maat. Ze schreeuwen een volle tel te vroeg. En iedere keer luister ik weer met gekromde tenen en schreeuw net zo hard tegen de radio terug. Maar dan op de tel.

zondag 30 maart 2008

Hyves/bruiloft

Hyves

Uit het niets was daar opeens een foto van mijn neef, neef T., die ik 15 jaar geleden voor het laatst had gezien. Waarschijnlijk tijdens een van de familie-uitjes waar ik destijds van walgde - want hé, ik was student en om die reden wars van alles wat burgerlijk was en 'familie-uitjes' stond in die tijd hoog op het lijstje burgerlijke dingen - maar waar ik onder lichte druk van mijn moeder toch altijd weer verscheen.

Anno 2008 mailden we, belden we, maakten we een afspraak en voila: twee weken na ons eerste contact zaten we in een restaurant. En zoals dat met sommige mensen gaat, was het alsof ik hem een paar maanden geleden voor het laatst had gezien. Het was fijn en voor herhaling vatbaar. Het blijft echter wel raar dat ik zijn - inmiddels puberende - zoon nog nooit heb gezien.


Bruiloft

Toen de eerste van mijn jaarclub trouwde, was de hele jaarclub - met partners - uitgenodigd. Dat was op dat moment logisch, omdat het studentenleven destijds nog maar net achter de rug was. Naarmate de jaren echter verstreken en het contact tussen de jaarclubgenoten minder was, werd de jaarclub niet per definitie in z'n geheel uitgenodigd. Een uitnodiging werd afhankelijk van het contact dat je met de trouwende jaarclubgenoot had had. Logisch, want de hele jaarclub - met partners - zijn toch een mannetje of 24. En dat zijn best veel mensen, die klakkeloos een groot deel van je drankbudget wegdrinken.

Gisteren was ik op een bruiloft van een jaarclubgenoot die ik 2 jaar geleden voor het laatst écht heb gesproken. We waren met z'n allen uitgenodigd en bijna niemand van ons voelde zich er thuis. Omdat bijna niemand haar echt nog kende. Maar misschien ook wel omdat de bruidegom hield van bagger (house) muziek en die op zijn verzoek dan ook de hele avond werd gedraaid.

Dat alles, samen met het feit dat ik de BOB was, maakte het een vreselijk feest. Waarvoor ik met alle liefde niet voor was uitgenodigd.

maandag 24 maart 2008

nieuwe stad

"Weg uit Utrecht", was ons antwoord als mensen vroegen waar we heen zouden gaan. Verder wisten we het niet, alhoewel we het nog net konden specificeren tot 'het oosten van Utrecht'. En dat is van Leusden, tot Leersum en zelfs tot Maurik. Geloof me. Dat is een heel groot gebied. Te groot. Een makelaar ziet je aankomen.

Toch nog onverwacht brachten we ons zoekgebied terug tot één stad. Een stadje. Met kleine steegjes, oude huizen en woonwijken midden in het groen. In het centrum zagen we een kasteeltje, een molen en een dijk:



Ik durf bijna niet te geloven dat ik daar mag gaan wonen.

zaterdag 22 maart 2008

titanic

Er zijn van die films die ik altijd wel zal kijken als ze op TV komen. Ik noem Notting Hill, Love Actually en - met stip op 1 binnengekomen - Alles is liefde.

Een andere film die ik altijd wel zal kijken is - goh, wat verrassend (want de titel van dit logje heet zo) - is Titanic. En dan denk ik standaard de volgende dingen:

- "Oude Rose" vertelt weliswaar het verhaal over haar en Jack, maar een groot deel van het verhaal dat ze vertelt speelt zich buiten hen af. Hoe kan ze dit dan vertellen, als het niet haar eigen waarneming is?

- De hand in de sekssene is raar. Wie legt er nu een hand vanuit ligstand tegen een raam? Ik bedoel, als ze bovenop had gezeten was het nog logisch, maar liggend?

- En dan de topper: waarom mocht Jack niet ook op de deur? Waarom probeerde hij het één keer - en dan nog halfslachtig - om daarna te kiezen voor de vriesdood?

Maar het blijft een pracht van een film. Zelfs Celine Dion met 'r panfluit doet daar geen afbreuk aan.

donderdag 20 maart 2008

lente


Ik googlede even en kreeg bovenstaand logo te zien. En daar wordt dit meisje blij van. Ik krijg acuut zin in fladderbloesjes, linnen rokjes en teenslippers.

Alleen jammer dat het zo fu*king koud is.

maandag 10 maart 2008

Bo (2)

Hij heeft het overleefd en ligt as we speak laveloos in zijn mand. Nog te moe om op te staan, nog te misselijk om te drinken, en al helemaal niet in staat om zijn grote hobby uit te oefenen: eten.

Maar goed, de bobbel is weg. Net zoals een groot deel van mijn bankrekening.

vrijdag 7 maart 2008

bo

Als ik alle TV-zenders drie keer heen en weer ben geweest en er écht niets op tv is wil ik nog wel eens zappen naar Animal Planet. Meestal zap ik ook dan door – het zijn namelijk vaak van die documentaires over ondieren als hyena’s o.i.d. – maar soms is er een programma als “Pet Rescue”. En ook al weet ik dat ik zal huilen bij de verwaarloosde katten, vermagerde honden en verlaten paarden, toch blijf ik kijken. Om even later dan inderdaad in gejammer uit te barsten. De reden waarom ik blijf kijken is het ‘feel good’ – stukje aan het einde, waarin je ziet dat de hond als bij een wonder helemaal is opgeknapt, de kat weer gekamd en het paard steigert van plezier. Dan droog ik langzaam mijn tranen en geloof weer in een wereld waarin dierenbeulen niet bestaan.

bruggetje

Labrador Bo zou gisteren geopereerd worden. Aan een knobbeltje. Met pijn in mijn hart belde ik ’s middags ex W., in de wetenschap dat hij ‘m net had gebracht naar de dierenarts. Hij had gepiept, vertelde W., toen hij alleen in het hok werd achtergelaten. Zijn oren lagen plat en z’n staart hing laag tussen de benen. Alsof hij wist dat het geen goed nieuws was. De hele middag zat ik met een knoop in mijn maag. Hij zou onder narcose gaan, hij zou geopereerd worden en ik had die ochtend geen fatsoenlijk afscheid genomen. Ik zag een voorbode dat het fout zou gaan.

En het ging ook fout. Niet omdat hij niet meer wakker werd, maar juist omdat hij niet onder narcose kwam. Kennelijk had de nieuwe dierenarts niet genoeg middel ingespoten. En zo was mijn arme hond gisteren zinloos doodziek en mag hij maandag weer. Leg dat maar eens uit aan een labrador.

vrijdag 29 februari 2008

Je Dag Is Goed

Mijn ochtendritueel is al jaren hetzelfde. Plassen, Bo uitlaten, ontbijten, koffiedrinken, roken en de krant lezen. Het tijdsbestek waarin dat allemaal plaatsvindt is doorgaans tussen half zeven en acht, precies in het timeslot van Je Dag Is Goed van QMusic. Een kabbelend, luchtig programma van Jeroen van Inkel, de man waarmee iedere 30plusser radiogewijs is opgegroeid. Nog steeds heb ik cassettebandjes waarop je Jeroen liedjes hoort aan - en afkondigen. Niet dat ik er ooit nog naar luister, maar weggooien is evenmin een optie.

En nou stopt zijn programma dus. Omdat ze Ruud de Wild voor de ochtend hebben gehuurd. Niets mis met Ruud hoor, hij heeft me 's middags vaak genoeg begeleid op mijn weg naar huis. Hij is grappig, adrem en Kijk in de Vegte (wat in mijn hoofd toch altijd klinkt als Kijkt in de Verte) is zijn ideale sidekick. Daar ligt het dus allemaal niet aan. Maar ik had Jeroen gewoon graag in de ochtend gehouden. Ruud had wat mij betreft wel de middagshow mogen doen, maar hij wilde niet. En zo werd Jeroen respectloos opzij geschoven. Big mistake, als je het mij vraagt. Maar ja, dat doen niemand.

klik

zondag 24 februari 2008

actie!

Nadat B. naar de Irish Pub was vertrokken om voetbal te kijken viel mijn oog op de grote fotolijst die ik voor mijn verjaardag had gekregen. Hij stond inmiddels alweer een week achteloos tegen de muur, in afwachting van zijn definitieve plaats. Vriendinnen Ce, Cy en K. hadden er al een serie foto's van zichzelf in gedaan, maar twee lege plekken overgelaten. Ik besloot de foto's van Portugal uit te spitten, op zoek naar foto's waar B. en ik redelijk appetijtelijk op stonden. Aangezien zowel B. als ikzelf verre van fotogeniek zijn, was dat geen eenvoudige opgave.

Na lang zoeken vond ik alsnog twee redelijke foto's en hing de lijst op. Daarna keek ik energiek om me heen. Ik wilde nog zo'n klusje doen, want ik voelde me helemaal nuttig en opgeruimd. Opnieuw viel mijn oog op een grote fotolijst, deze keer op een oud exemplaar, vol met foto's van ex W. en mij. De lijst had ik al een tijd geleden van de muur gehaald, maar de moed ontbrak me om er iets mee te doen. Niet uit melancholie of verdriet, maar gewoon uit pure luiheid. Daarbij had ik de lijst alweer een aantal maanden niet bewust gezien, omdat ie deel uit was gaan maken van het interieur.

En weer spitte ik door de Portugal-foto's, deze keer om er een collage van te maken, Portugal in een notendop. B. lezend in een van de boeken van Allan Folsom, 'ons' terrasje in Lissabon, mij schrijvend in het schriftje en mijn voeten vol teenringen. Best aardig, al kreeg ik vooral erg veel zin om op vakantie te gaan*

Maar wat er toen gebeurde had ik niet durven voorspellen. Zonder vooropgezet plan liep ik naar mijn hangkast, pakte daar de grote stapel niet-dringend-geen-rekeningen-maar-wel-nog-op-te-bergen-administratie en een perforator. Voordat ik het wist zat ik papieren te ordenen, nieuwe ordners in te delen, labels te beschrijven etc. etc. Ik schrok er zelf een beetje van, te meer nu het januari 2006 was toen ik voor het laatst zo'n aanval had gehad.

Twee uur later kwam B. thuis en trof mij in exact dezelfde positie aan als waarin ik was toen hij vertrok: op de bank, onder een dekentje en verdiept in een boek. Alsof ik helemaal niets had gedaan die middag**. En daarvan raakte ik een beetje teleurgesteld. Ik stel me voor dat dat het gevoel is van de gemiddelde huisvrouw, die het huis schoon houdt, de was doet, de kinderen verzorgt, de boodschappen doet, kookt en whotnot***en waarvan de man bij thuiskomt denkt: heb je wel iets gedaan, vandaag?****


* Berlijn is geboekt voor lang weekend eind april. Een mooi begin.
** Niet dat B. dat erg zou hebben gevonden, want ook hij hangt aan het principe dat weekenden nou juist zijn bedoeld om te doen waar je zin in hebt.
*** K.: ik blijf 'm leuk vinden, ook al is het bijna 10 jaar (!) geleden.
**** Ik bedoel natuurlijk niet dat élke man van een huisvrouw dat denkt, maar er zullen er genoeg zijn die denken dat het huishouden hun vrouw geen enkele moeite kost en denken dat ze de hele dag soaps kijkt of koffie drinkt met de buurvrouw.

donderdag 21 februari 2008

Buiten

Ik woon in Utrecht. In een fijne, rustige buurt dat inmiddels door sommige makelaars soms omschreven als ‘centrum’. Wonderlijk om te zien hoe het centrum zich kennelijk uitbreidt, want toen ik mijn appartement vijf jaar geleden kocht, lag het nog op vijf minuten fietsen vanaf het centrum.

En precies dát vond ik destijds heel belangrijk: wonen in (de buurt van) het centrum. Ik wilde namelijk de bioscoop, de kroeg en terrasjes op fietsafstand. Ik wilde na een wilde kroegennacht naar huis kunnen kruipen en nog shoarma halen. Kortom, ik wilde het bruisende stadsleven om mij heen. Toen vriendin Ce. een paar jaar geleden naar ‘buiten’ verhuisde, verklaarde ik haar dan ook voor gek. Geen grote stad op fietsafstand! Alleen maar groen om haar heen! Geen bioscoop in haar eigen stad!

Maar net zoals haar voorkeur voor wonen veranderde van het Neude in 'rust' en 'buiten', zo zijn ook mijn wensen in de loop der jaren veranderd. Net zoals mijn leven is veranderd. Weliswaar woonde ik vijf jaar geleden ook samen, maar mijn leven was toch behoorlijk anders. Veel vaker ging ik naar de kroeg en zocht ik het leven buitenshuis op. Ook daarna, in de tijd dat zowel vriendin Cy. en ik beiden vrijgezel waren, was ik blij met mijn stadsappartement. Want wilde kroegennachten, die kwamen toen nog wel eens voor.

Laatst stelde B. me de vraag of ik niet bang was dat we zouden verburgerlijken, als we ‘buiten’ zouden wonen? Voordat ik kon antwoorden, gaf hij zelf het antwoord al. We zijn al lang verburgerlijkt. And loving it.

vrijdag 15 februari 2008

The Nothing

Je kunt er de klok op gelijk zetten: als de voorpret is overgegaan in pret en die pret zelf dan ook voorbij is, val ik pardoes in een zwart gat. Een allesomvattend groot zwart gat.

Intermezzo
Kent u the Neverending Story nog? Die film, met die kleine Sebastian? Niet alleen vond en vind ik de titelsong zó leuk dat ik ‘m tot op de dag van vandaag nog geregeld neurie, óók wilde ik een hond, om ‘m Falkor te noemen, naar de hond-draak uit die film. Helaas had onze labrador had al een naam toen wij ‘m kochten en omdat ie daar zowaar af en toe naar luisterde, hebben we het zo maar gelaten.

En waarom begin ik nu over die film? Omdat het verhaal draait om het grote gevaar dat Fantasia teistert, namelijk het “Niets”. Nu, zie hier, de link naar mijn verhaal. Zwarte gat – het “Niets”.

Einde intermezzo

Want dát is het dus he, voor mij strekt zich een heel jaar uit met “Niets”*. Nog geen vakantie geboekt, zelfs geen weekendje weg. Geen gave feesten, geen leuke dingen. Niets. Nou, en daar baal ik van.

* nou ja, eigenlijk staat er genoeg op het programma: 2 huizen verkopen, 1 nieuwe kopen, Utrecht verlaten en ergens tussendoor ook nog even mijn eigen zaak beginnen. Maar toch he, het is geen vakantie.

dinsdag 5 februari 2008

carnaval

Ik weet het, ik zei dat ik er niet meer over zou schrijven. Maar hee, ik ben een vrouw en niets is zo veranderlijk.

Op dit moment zijn er twee dagen achter de rug en bevind ik me in de stilte voor de (derde) storm. Mijn vader is al op weg naar Venlo - daar komt ie vandaan en hij heeft nooit in het Maastrichtse carnaval kunnen aarden - en mijn moeder ligt even te rusten.

En net als altijd overvalt me ook op deze dinsdag een gevoel van melancholie: het is alweer bijna voorbij. Ook al hebben we nog een hele middag en avond, ook al heeft mijn lichaam er inmiddels genoeg van, ook al kan ik bijna geen sjoes meer zien: het idee dat de wereld morgen weer normaal is stemt me verdrietig.

Maar goed: nu is het nog niet voorbij. Ik mag nog één keer. En daar ga ik zo lang als mogelijk van genieten.

Vasteloavend same.

donderdag 31 januari 2008

Voorpret

Zoals u weet - alhoewel het u wérkelijk niet kan boeien - verheug ik me op carnaval. En niet zo'n beetje ook. Het begon op nieuwjaarsdag, toen ik op de terugweg van Schiermonnikoog al het eerste carnavalsliedje draaide in de auto.

De komende dagen is een aaneenschakeling van voorpretmomenten, waarop ik me nu al kan verheugen. Strikt genomen is het dan natuurlijk geen voorpret meer, maar gewone pret. Want anders zou ik me verheugen op voorpret zelf. Maar soit.


De dingen waar ik me op verheug - naast de carnaval zelf - zijn de volgende:

- mijn koffer-voor-vijf-dagen pakken, want het is in feite een mini-vakantie;

- labrador Bo droppen bij ex, wat mij een Boloze mini-vakantie oplevert;

- het rijden naar het Zuiden: meeblèren met carnavalsmuziek;

- sfeerproeven op zaterdag: Prinsinhoale;

- het ontbijt op zondag: veel getut, veel koffie, zoveelste sigaret, dan aankleden, schminken etc.

N.B. Hierna is het carnavalsgedoe voorbij. Dan komen er weer normale logjes. Niet dat die per definitie leuker zijn, maar toch.

vrijdag 25 januari 2008

Speciaal voor B.

Op zoek naar "iets leuks over carnaval" stuitte ik op onderstaand artikel. En het gaat over carnaval ja. Het is niet anders.

Bron: Ad.nl

Acht tips om als ‘Hollender’ succesvol te integreren in de chauvinistische Limburgse hoofdstad. Het straatcarnaval in Maastricht trekt jaarlijks honderden toeristen van boven de rivieren. Maastrichtenaren, chauvinisten pur sang, kijken meewarig naar deze immer uitdijende groep ‘Hollenders’. Ze spreken de taal niet, ze kennen de liedjes niet en ze kunnen zich niet verkleden, wat doen ze hier eigenlijk? Een achttal tips om succesvol te integreren.

1. Neem de tijd

Vertrek op tijd van huis. Of u nu uit Holwerd, Haaksbergen of Herwijnen komt: zorg dat u rond een uur of één op het Vrijthof staat. Dan kunt u op uw gemak de optocht bekijken en de sfeer langzaam in u opnemen. De uitbundig versierde cafés zijn nog praktisch leeg dus neem er een kijkje zo lang het nog kan. Bestel een bier of twee om een beetje los te komen en een dansje te wagen op muziek van lokale helden Ziesjoem en Beppie Kraft.

2. Verkleed u

Accepteer het feit dat u waarschijnlijk flink ‘underdressed’ bent. In Limburg is carnaval eigenlijk al op de 11de van de 11de begonnen. Maastrichtenaren hebben dus al minstens twee maanden aan hun ‘pekske’ gewerkt. Die voorsprong haalt u niet meer in.

Maar niet getreurd, u kunt nog altijd terugvallen op carnavalswinkel t Panhoes op de Markt. Daar treft u alles wat u nodig heeft. Stuur het sterkste familielid naar binnen, het is er altijd stampvol.

3. Wees fit

Word bij voorkeur twee weken vóór carnaval ziek. Dan is het afweergestel op zijn best als het er op aankomt: tijdens de Vastelaovend. Het bier vloeit rijkelijk, het weer is slecht, het avondeten is vet: carnaval is hoe dan ook een aanslag op uw fysieke gestel.

Wees dus fit en probeer van het ontbijt een feestmaal te maken. Fruit, eieren met spek, een stevig maal voor vertrek doet wonderen. Vitaminepillen zijn ook geen slecht idee.

4. Schmink u

Dit is een insiderstip, dus neem hem ter harte. Toeristen zijn, verkleed of onverkleed, feilloos te herkennen aan hun ‘bloetekoontegeziech’, ofwel blotebillengezicht. Beschildert u uw gezicht, dan heeft u een grote slag geslagen op weg naar volledige integratie. Dan doen die kleren er eigenlijk al niet meer toe.

De smoes ‘ik wil geen vette troep op mijn gezicht’ is niet meer geldig. Moderne schmink is op waterbasis, dus gemakkelijk afwasbaar.

5. Doe veel kleren aan

Aangezien de cafés ’s avonds doorgaans voller zijn dan uw bierglazen en het condens van de ramen druipt, zult u gedwongen zijn meerdere uren in de buitenlucht door te brengen. Dat is niet erg - voor het straatcarnaval komt u immers naar Maastricht - maar bereid u met dikke kleren voor op gure weersomstandigheden.

Dat u op weg naar een toilet (om vage redenen altijd achter in het café) vervolgens zweet als een otter, neemt niemand u kwalijk.

6. Omarm locale muziek

Hoewel ieder jaar talloze artiesten van Nederlandse bodem claimen de carnavalskraker van het jaar te hebben geschreven, gaat u ze in Maastricht niet horen. U zult het in de cafés moeten doen met Maastrichtse muziek.

Maar niet getreurd: de helft van de melodieën zijn u bekend. Maastrichtse artiesten zijn niet wars van gemakzucht en bewerken elke hit tot een carnavalsplaat. Tear it up van Bob Marley wordt Beer is op, dat soort dingen.

7. Piek niet te vroeg

Dat u een aantal biertjes nodig heeft om los te komen, is normaal. Maar drink voor uw eigen bestwil niet te snel. De gemiddelde carnavalsvierder is zo’n twaalf uur per dag op pad dus een beetje planning kan geen kwaad.

De middag is om in de juiste stemming te komen, ’s avonds wordt er gedanst en gefeest. De ideale carnavalsstemming is niet stomdronken, maar licht aangeschoten, in een ontspannen roes. Bovendien moet er morgen weer worden gefeest.

8. Leer uitdrukkingen

Leer een paar woorden dialect en een wereld gaat voor u open. Maastrichtenaren zijn namelijk niet alleen apetrots op hun stad, maar ook op hun taal. En als het ijs eenmaal is gebroken, kunt u misschien zelfs op de versiertoer. Maar verwacht daar niet te veel van.

De kans dat een lokale schoonheid aan het eind van de avond mee naar uw hotel gaat, is erg klein. Denk maar gewoon: zoenen is ook leuk.

MEEZINGEN
Bekendste carnavalsliedje

Mestreech is neet breid
Es veer zoe beijein zien is ut miestal raak
Daan weurd noe en daan de kachel oangemaak
Veer zegke wel ins hommel, meine daor niks vaan
Drinke us e gleeske en veer zinge daan
Mestreech is neet breid mer mestreech dat is laank
Mestreech is de stad vaan de gezelle van de zaank
Niks is te lestig en niks is te zwoer
Want vreundsjap dat is noe zjus de krach vaan us koer
Veer zien heij gezellig es vrun onderein
Us te ammezere vinde veer zoe fein
Vergete is de zorg die soms op us drok
Daorum kaome veer eedere maondag trok

DIALECT
Woordenboek

Een bier alstublieft: èhn pèls estebleef.
Ik kom niet uit Limburg: Iech bin unne Hollender.
Hebt u misschien wat schmink bij zich?: Höb geer mesjien get schmink bei uuch?
Maastrichts is een mooie taal: Mestreejchs is un sjoen taol.
Wat heb je mooie ogen: Mieljaar wat höbs diech een sjoen ohge!
Wil je zoenen?: Wèlste met miech lepsje?

maandag 21 januari 2008

The descent

Sommige mensen houden van horror. Ze houden van het kloppen van hun hart in de keel, van de opgebouwde spanning, de hysterische muziek en de adrenaline die vrij komt als ze schrikken.

Ik niet. Ik hou er niet van, maar het toeval wil dat alle liefdes die ik ooit had er wél van hielden.

"Gezellig” horror kijken was bijvoorbeeld vaste prik bij mijn eerste liefde. We keken dan in zijn slaapkamer, in het donkder. Zelfs het kleinste theelichtje was niet toegestaan, ‘want dat zou het effect teniet doen’. Dat dát nu juist mijn bedoeling was deed er voor hem niet toe: we keken horror en dat vereiste donkerte. Dat je uiteindelijk geen hand voor ogen kon zien in zijn kamer geeft te denken over onze relatie en hoezeer mijn mening er destijds toe deed.

En zo griezelden we. Hij met opengesperde ogen en een glimlach rond zijn mond, ik met een kussen voor mijn ogen en een rare grimas. En in plaats van me vast te houden en me op z’n minst gerust te stellen werd ik schamper uitgelachen. Ik was een mietje, vond ie. Daar was ik het best mee eens. Ik had er ook prima mee kunnen leven om als mietje nooit in mijn leven nog een horrorfilm te zien.

Maar zo ging het niet. Want stiekem kwam er een hele reeks voorbij. Zowel de oudere zoals Halloween, Nightmare on Elmstreet etc., maar ook de nieuwere als The Ring (ook nog deel 2, godbetert), The Grudge en Blair Witch Project. En alhoewel het gezelschap in de loop der jaren veranderde, veranderde mijn manier van horrorkijken niet: ik kijk nog steeds niet echt. Ik kijk langs een kussen, of tussen mijn vingers door, of door de haren van het huisdier dat het dichtst bij zit. Pas als het in de film ‘overdag’ is en de muziek niet meer hysterisch, zal ik normaal kijken. Om bij de eerste overspannen toon van een viool alweer het kussen te grijpen.

Hierdoor heb ik de laatste jaren mijn techniek om schrikscènes te vermijden verfijnd. Het gebeurt mij dan ook zelden dat ik alsnog met opengesperde ogen een schrikmoment meemaak. De momenten dat een regisseur me desalniettemin verrast, staan dan ook helder op mijn netvlies. Zo ook het moment in The Descent. Voor wie ‘m gezien heeft: het moment dat een wezen voor het eerst opduikt. Ik zag 'm niet aankomen en schrok me wezenloos. Kippenvel. En nog steeds, als ik eraan denk.

N.B. En omdat we toch bezig waren met griezelen keken we dit weekend ook nog naar The Shining. En ik maar denken dat “heeeeeeeeeeeeeere’s Johnny” oorspronkelijk uit deze film komt. Maar het was een verwijzing naar de talkshow van Johnny Carson. En zo leer je nog eens wat van je vriend, die als middlename ‘Wikipedia’ heeft. Of ‘Betweter’, maar dat klinkt dan weer zo onaardig:)

dinsdag 8 januari 2008

Markies

Al eerder nam ik vrienden mee naar carnaval in Maastricht. Stuk voor stuk mensen die wel van een feestje houden, een biertje lusten en die zich doorgaans gemakkelijk aanpassen aan een nieuwe situatie. Steeds opnieuw dacht ik dat het niet mis kon gaan, om een paar keer te beseffen dat het weer was mislukt.

Zo hees ik ex O. jaren geleden in een mooie jurk. Ik schminkte hem, deed ‘m een bontjas aan en duwde hem een rammelaar in zijn handen. Hij was klaar voor een dagje zingen en springen in Maastricht, dacht ik. Hupsen deed hij echter niet, en zingen al helemaal niet. In plaats daarvan kroop hij in zijn schulp. Zo diep als mogelijk, om er vervolgens niet meer uit te komen. Na twee uur kijken naar mensen die zich wél amuseerden, keerden we teleurgesteld op huis aan. Tenminste, ík was teleurgesteld. Hij was waarschijnlijk opgelucht dat de carnavalsterreur ophield.

Jaren later deed ik hetzelfde met vriendin C. Wat met O. niet gebeurde, gebeurde deze keer wel: vlekkeloos ging ze op in de massa, danste hier, dronk daar een biertje en praatte Koeterlimburgs met jan en alleman. Let wel: ze praatte. Ze zoende niet, ze vree niet met een onbekende in een stil hoekje van de kroeg. Ze praatte.

Intermezzo

Ergernis I

Het stoort me mateloos dat ‘Hollenders’ – ten noorden van Limburg is alles ‘Holland’ – denken dat carnaval een vrijbrief geeft om zoveel als mogelijk te drinken en daarbij iedereen te bepotelen als ware het een darkroom bij zonlicht.

Begrijp me niet verkeerd: toen ik zestien was, was het heel gebruikelijk om met elke knappe-tot-niet-zo-lelijke jongen van je school te zoenen, de naam en rugnummers te onthouden, om na de carnavalsvakantie terloops de score te melden. Maar toen was ik zestien. Zodra ik mijn eerste wankele stappen in het volwassen leven zette, hield dat doelloos gevrij vanzelf weer op.


Het is dus niet zo dat hele volksstammen tijdens de carnaval hun huwelijkse trouw op het spel zetten. En voor zover het wél gebeurt, is dat niet meer of minder dan op een 13- in-een-dozijn-feest in Amsterdam. Om maar wat te noemen.

Ook het mateloos drinken is niet wat men ervan denkt. Uiteraard wordt er bier gedronken en uiteraard is er zo nu en dan iemand die zijn eigen grenzen niet kent. Ook wat dat betreft is carnaval als ieder ander feest. Maar een échte carnavalsvierder zorgt dat hij licht aangeschoten raakt en dat ook blijft. Niet dronken, niet nuchter: lekker aangeschoten.

Ergernis II

En als het nou zo was dat de Hollenders ‘ons Limburgers’ nou gewoon ons eigen feest zouden laten vieren, dan was er nog niets aan de hand. Maar nee. Hele busladingen Hollenders komen de zaterdag voor carnaval naar Maastricht, om daar tegen iedereen die het maar wil horen – niemand – te verkondigen dat het toch zo’n ‘plat’ feest is, waarbij ze zo laatdunkend als mogelijk kijken. Blijf dan lekker weg. Voor ons hoeven ze niet komen.

Daarbij, het laat zich natuurlijk raden, zijn het die Hollenders die denken dat ze zich tijdens de carnaval alles mogen permitteren. Het zijn diezelfde Hollanders die in grote groepen – leuk! Vrijgezellenfeest in Maastricht! Lachen! – langs de straten trekken en ruzie maken met iedereen die op hun pad komt. Het zijn voornamelijk Hollenders die veel te snel en veel te veel drinken om zodoende om zes uur ’s avonds al kotsend over straat te zwalken en ieder meisje bij haar kont te grijpen. En waarom? “Het mag hier toch? Het is carnaval!”

Einde intermezzo

Kortom, C. had het prima naar d’r zin.

Daarna kwam ex. W. Ook hij kreeg een leuk pakje aan, hoedje op en een bontjas om. En weer veranderde een lief van mij van leuke vent in zoutpilaar. Hij vond het niet leuk. Hij vond het verre van leuk. Op een gegeven moment dacht ik zelfs een traan te zien schitteren in zijn ooghoek. Toen hij uiteindelijk terechtkwam in een kolkende mensenmassa zag ik aan de paniek in zijn ogen dat ook dit feest snel voorbij zou zijn. Zo geschiedde, want nog vóór het avondeten zaten we weer thuis op de bank.

Ondanks de twee teleurstellende carnavalservaringen met Hollendse liefjes probeer ik het dit jaar weer. Lief B. gaat namelijk mee en in plaats van een spontane actie als ‘Kom, we gaan zondag naar Maastricht en gaan carnaval vieren’ ben ik een aantal weken begonnen aan een wen-actie. Zo is menig uurtje in de auto al opgeluisterd met carnavalsmuziek en nam ik ‘m afgelopen weekend mee naar Maastricht. Daar kocht hij zijn eigen markiezenpak – compleet met hoed en sabel(tje) – en vierden we samen met mijn moeder het ‘prinsoetrope’. Een prima opwarmer voor het echte werk.

Over een maand zullen we weten of het heeft gewerkt. En anders vier ik het de komende jaren weer gewoon alleen met mijn moeder. Dat is namelijk een geheid succes.

dinsdag 1 januari 2008

2008

2007 was een best jaar. Nee, 2007 was een méér dan een best jaar. Het was het jaar dat ik mijn nieuwe lief ontmoette, ging samenwonen, plannen maakte voor de toekomst en daarin ook nog durfde te geloven.

Voor 2008 wens ik u eigenlijk hetzelfde: maak plannen, geloof erin en geniet van alles wat op uw pad komt voordat die plannen werkelijkheid worden.

Gelukkig Nieuwjaar!

donderdag 20 december 2007

*****

In 2003 kocht ik een huis. En net zo simpel als het nu klinkt, was de aanschaf van dit paleisje van 75m2. Want ik bezichtigde her en der, ik plaatste een bod en ik kocht. Nonchalant plaatste ik willekeurig een paar handtekeningen en binnen een paar weken was ik huiseigenaar. Een kind kan de was doen.

Minder gemakkelijk was het om internet te krijgen. Ex en ik lieten destijds tot drie keer toe een monteur komen, die telkens weer in de lucht op leek te lossen en nooit verscheen. Als ik dan belde naar mijn vrienden van ******, bleek dat mijn naam niet in het systeem voorkwam. En dus hadden ze de de monteur maar teruggefloten, want hee, ze konden natuurlijk niet zomaar monteurs naar iedereen toesturen he. En nee, ze hadden me niet kunnen bellen, om te zeggen dat ik die middag niet vrij had hoeven nemen, want.. nou ja, dat kon gewoon niet, want officieel bestond ik niet.

Uiteindelijk bleek het aansluiten helemaal niet zo moeilijk als gedacht en deed ex het maar zelf. En met succes. In de jaren erna leefden ****** en ik jaren in pais en vree. Zo nu en dan kreeg ik eens een rekening, die ik dan keurig betaalde. Specificaties van de geleverde diensten kreeg ik verder niet, maar dat maakte me ook niet uit. Alles werkte immers naar behoren en daar ging het om.

Maar na een paar jaar deed internet het opeens niet meer en na een telefoontje met mijn vrienden van ******* bleek dat ik wel in hun systeem stond - een vooruitgang - maar dat ik officieel geen internet had. Het feit dat ik al jaren internet had, dat ik het zelf ooit aangevraagd had en dat ze me ooit een abonnement hadden gegeven maakte niets uit: in hun systeem stond dat ik geen internet had en dus sloten ze me af.

In het daaropvolgende telefoontje was ik achtereenvolgend redelijk, begripvol, geïrriteerd, gefrustreerd en uiteindelijk ronduit woedend: zij hadden een fout gemaakt en zij dienden die fout ook weer te herstellen. De man van de helpdesk was het roerend met me eens en sloot me met een of ander illegaal trucje weer aan.

En weer ging er in alle rust een jaar voorbij, tot afgelopen augustus. Wederom werd internet zonder mededeling afgesloten en wederom hing ik direct aan de telefoon. Maar de mijnheer in kwestie liet zich niet vermurwen: ik moest eerst maar eens gaan betalen voor de afgelopen jaren en daarna zouden ze nog wel eens zien of ik een abonnement zou krijgen. Het feit dat ik nooit een rekening voor internet had gehad en dan ook geen achterstand had laten ontstaan maakte niet uit. Dat zij een fout hadden gemaakt, de zoveelste in rij, maakte evenmin uit: ik had niet betaald en ik had daarmee ook geen recht meer op internet.

Het werd uiteindelijk een lang gesprek waarin ik de fase van redelijk en begripvol oversloeg, maar meteen doorstootte naar woedend. En met succes, want uiteindelijk bereikten we een compromis: ik zou een nieuw abonnement krijgen, waarbij ik verplicht was een nieuw gratis modem af te nemen. Ik zou dan het oude modem terugsturen, want dat zou het dan niet meer doen. Omslachtig en naar mijn idee onnodig, maar goed: ik zou weer internet krijgen en daar ging het om. Over de kosten van de afgelopen jaar zou ik nog benaderd worden door een andere afdeling. (God bewaar me, zodra een bedrijf verschillende afdelingen krijgt, waarin iedere afdeling een afgeschermde bevoegdheid heeft, gaat het geheid mis.)

Al snel daarna gingen we op vakantie en in onze afwezigheid werd het nieuwe modem afgeleverd. Je zou denken dat internet het vervolgens niet zou doen met het oude modem - dat was mij immers verteld - maar jawel hoor: met de codes die mij waren toegestuurd kon ik gewoon de digitale snelweg op. Een paar weken later kreeg ik opnieuw een brief waarin mij opnieuw het nieuwe abonnement werd bevestigd en waarin ik nieuwe inlogcodes kreeg. Maar die brief legde ik maar naast me neer. Een foutje is bij ****** nu eenmaal snel gemaakt.

Maanden gingen voorbij tot ik begin deze maand een dreigbrief van ze kreeg. Ik had een achterstand van honderden euro's en bij uitblijven van volledige betaling binnen twee dagen zouden ze alle diensten afsluiten. Ik bereidde me voor op een moeilijk telefoontje en draaide het inmiddels bekende nummer. Maar het gesprek bleek helemaal niet moeilijk, want in een vloek en een zucht had ik een redelijke betalingsregeling. Gevaar afgewend, case closed.

Maar nee! Hoe had ik kunnen denken dat het zo simpel zou zijn? Twee dagen geleden deed internet het opeens niet meer en bleef ook het signaal voor digitale tv weg. De ochtend erna was ook de normale tv en de radio afgesloten. De hork die die ochtend aan de helpdesk zat had waarschijnlijk net ruzie gemaakt met zijn vrouw want mij werd in niet mis te verstane woorden duidelijk gemaakt dat de laatste betalingsregeling was geannuleerd wegens het niet-nakomen van een eerdere betalingsregeling. Een poging van mij om het hele verhaal te vertellen en om te ontkennen dat ik een eerder betalingsregeling had gesloten werd grof onderbroken. Ik moest eerst maar betalen en als ik het er niet mee eens was, moest ik vooral een brief schrijven. Hij kon in ieder geval niets voor me doen.

En daar zat ik dan. Totaal verbouwereerd te kijken naar de ruis op mijn beeldscherm. Afgesloten. Als een notoire wanbetaler was mijn tv afgesloten. Ik werd boos. Ik werd woedend. Ik ging huilen. Maar ik werd uiteindelijk toch weer kalm - best moeilijk, om boos te blijven - en later die dag belde ik nog maar een keer. De mijnheer die ik sprak zei de legendarische woorden: "ik zie een heel verhaal op mijn beeldscherm staan mevrouw, dat ga ik eerst even lezen. Een moment geduld".

Na een minuut of 2 was hij er weer. Hij bekende dat ze een fout hadden gemaakt. Hij zou de zaak met spoed in orde maken. De laatste betalingsregeling was er ten onrechte uitgehaald en nog meer mea culpa. En als sneeuw voor de zon verdween mijn assertiviteit en was ik alleen nog maar dankbaar dat iemand de moeite had genomen om eerst goed te kijken naar de voorgeschiedenis. Op mijn vraag waarom de hork van die ochtend dat niet had kunnen doen bleef hij eerst even stil. Daarna antwoordde hij: "sommigen kijken niet langer dan hun neus lang is".

Eind goed al goed. For now.

* tekening gejat van Goentah

one

Nog maar één keer vroeg opstaan (alhoewel dat vanochtend eigenlijk wel leuk was, want het had gesneeuwd en het was nog heel stil op straat en dus was ik stiekem heel gelukkig, eventjes, maar niet verder vertellen hoor);
Nog twéé zittingen;
Nog één kerstlunch;
Nog 6 uur werken.

Maar verder ben ik er niet aan toe of zo:)

donderdag 13 december 2007

Aftellen

Ik vond het een goed idee: aftellen. En om het positief te benaderen zal ik alleen nog maar de keren tellen dat ik vroeg op moet staan. En dat zijn er nog maar 6.

Dus, bij deze:
Nog 6 keer vroeg opstaan.
Nog 6 keer (gevoelsmatig midden in de nacht, maar in werkelijkheid gewoon om half zeven 's ochtends) met Bo wandelen;
Nog 6 keer in het donker naar het werk rijden.

Nog maar 6 keer dus. Maar het voelt als een heel seizoen.